Ma pan gaśnicę?
Do gaszenia pożaru.
Mam jedną w samochodzie, ale mogę potrzebować większej.
Jakiś mężczyzna za rogiem mówi, że się podpali!
Tak, dziękuję. Zajmujemy się tym. Ile za to?
Ładne okulary.
Może wysłać się do raju, jeśli chce.
Ale nie zabierze ze sobą moich brwi.
Co? Myślisz, że obchodzi mnie, co robicie?
Wy cholerne kanalie, jesteście jak świnie, jak zwierzęta!
Wiemy, jak się nazywa?
Liam Hughes, 23 lata. Bezrobotny. Ćpun.
Czemu się tak rozżalił?
Chodzi o jego byłą.
Zerwała z nim trzy dni temu,
a teraz sypia z jego najlepszym kumplem.
Nie, nic mi nie jest.
Świetnie przeszkolony policyjny negocjator
jest w drodze z Wakefield.
Kiedy tu będzie?
Musimy poradzić sobie same.
Powiedz im, że przedstawienie skończone.
Normalnie człowiek grill!
Jak podejdziecie bliżej, to się podpalam, rozumiesz?
Co się stało, Liam?
Nie wiem, po co to wzięłaś.
Gdybyś się przypadkiem podpalił...
- To nie będzie żaden przypadek! - Obleję cię pianą
i nie będziesz w niej dobrze wyglądał.
Jak do tego doszło?
Zostałem upokorzony.
Upokorzony?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Czyny mówią więcej niż słowa.
Mogę coś powiedzieć, Liam?
Przez tę zapalniczkę robię się nerwowa.
Sporo wypiłeś, trzęsiesz się i możesz ją niechcący zapalić.
Chciałabym, żebyś ją odłożył.
Zostaw mnie w spokoju, głupia suko.
Jesteś zdenerwowany, rozumiem.
Chodzi mi o to, że przez te wszystkie opary...
nie wiem nawet, jakim cudem jeszcze stoisz na nogach,
możesz podpalić się w każdej chwili, specjalnie czy też nie.
A jak się już zapalisz,
nieźle się zgrzejesz.
Poza tym to naprawdę boli.
Po trzech sekundach będziesz krzyczał, żebym cię zgasiła,
a po siedmiu będziesz błagał, żebym cię zastrzeliła.
Negocjator jedzie do ciebie,
ale utknął w korku.
Mówi, że najważniejsze, żeby wciągnąć go w rozmowę.
Tak, to chyba mamy załatwione.
Tak w ogóle mam na imię Catherine.
Mam 47 lat, jestem rozwiedziona, mieszkam z siostrą,
która leczy się z uzależnienia od heroiny. Mam dwójkę dorosłych dzieci.
Jedno nie żyje, drugie ze mną nie rozmawia, i wnuka. Więc...
Czemu?
Czemu z tobą nie rozmawia?
To skomplikowane. Pomówmy o tobie.
Nevison Gallagher i Wspólnicy CHŁODNIE PRZEMYSŁOWE
Nevison czeka na ciebie, Kevin.
Świetnie. Dziękuję.
Co słychać?
Nic. Nic się nie dzieje.
Nic takiego. Mogę?
Mogę usiąść?
Chodzi o...
Melissę.
Moją najstarszą córkę.
Wiem, kim jest Melissa.
Jest bardzo bystra, bardzo mądra.
Chcieliśmy ją posłać do liceum Salter Hebble,
ale jesteśmy spoza rejonu.
My... Jenny. To był pomysł Jenny.
Melissa zdała egzamin wstępny do St Bartholomew.
Zaproponowali jej miejsce. Ale nie stypendium.
Jest spora konkurencja.
Chcielibyśmy ją tam posłać, ale chodzi o to, że...
potrzebuję podwyżki.
Jeśli jej tam nie poślemy, pójdzie do Wellesley Hill.
Tamci nauczyciele starają się, jak mogą, ale...
St Bartholomew to dla niej wielka szansa.
Nie płacę ci mało, Kevin.
- Nie, Nevison, wiem o tym. - Ile to kosztuje?
9800 funtów rocznie.
9800. A co z Catrioną?
Catriona ma osiem lat.
Tak, ale nie jest głupia.
Nie możesz posłać jednej, a drugiej nie.
Zajmiemy się tym w swoim czasie.
19 600 rocznie przez pięć lat, prawdopodobnie siedem.
- To prawie 140 000 funtów. - 137 200.
Wellesley Hill to nie jest zła szkoła.
Nie mówię, że jest...
Mądry dzieciak wszędzie sobie poradzi. Popatrz na mnie!
Jesteś wspaniałym przykładem dla nas wszystkich,
oczywiście.
Mam tu 115 pracowników na etacie.
Wiem, ilu ludzi tu pracuje. Rozliczam ich wypłaty.
Gdyby wszyscy chcieli podwyżkę, żeby posłać dzieci do St Bartholomew,
musiałbym zwinąć interes, prawda?
Nie chodziło mi o całą kwotę...
Powiem ci, co zrobię.
Zastanowię się nad tym.
Pomyślałem, że cię złapię.
Wiesz coś o tym mężczyźnie,
który próbował się rano podpalić?
Nie podpalił się.
O tym, który groził, że się podpali.
Tym incydentem szybko i sprawnie
zajęli się funkcjonariusze lokalnej policji.
- To mało przekonujące. - To nie było takie ekscytujące.
Robisz coś wieczorem?
Oglądam telewizję.
Czy...
Nie chciałabyś wyjść coś zjeść?
Tracę pracę. Wszyscy tracimy.
Zamykają The Gazette.
Żartujesz.
Wychodziła od 128 lat, a teraz...
W zasadzie jej nie zamykają, tylko będzie on-line.
Boże, Richard, naprawdę mi przykro.
Oficjalnie ogłoszą to jutro. Zostały mi cztery tygodnie.
Muszę iść. Muszę odebrać Ryana.
Zakładam, że wiesz. Usłyszałem o tym dopiero dziś rano.
Robiłem materiał w sądzie.
Tommy Lee Royce został zwolniony.
Wiedziałaś?
Nie.
To znaczy, wiedziałam, że to ma być jakoś teraz, ale...
Najwyraźniej wyszedł.
Witam! Ma pani może pięć minut?
Ryan to taki miły chłopiec. Przez większość czasu.
Ale czasami pozwalasz, by kontrolę przejął ten nieprzyjemny temperament.
Rozumiem, że się frustrujesz,
ale musisz znaleźć inny sposób, żeby sobie z tym poradzić.
Zrobił komuś krzywdę?
Nie, zrobił krzywdę sobie.
Nikomu innemu nic się nie stało, ale mogło się stać.
Kiedy zacząłeś rzucać krzesłami po klasie
i mówić wulgarne słowa...
Mamy obowiązek chronić inne dzieci.
Oglądam telewizję.
Możesz się najpierw przebrać?
- Czemu? - Bo tak powiedziałam.
- Mogę się napić soku? - Nie musisz pytać.
Chodziło mi o to, czy mi przyniesiesz.
Idź się przebrać.
Jakiś koleś w Sowerby Bridge podpalił się dziś rano.
Nie podpalił się.
Najwyraźniej. Babka w sklepie mówiła.
Chcesz?
Tak, dzięki.
Byłaś zajęta?
Byłam całe popołudnie na działce, właśnie wróciłam.
W dzbanku jest herbata.
Widziałam się z Richardem.
Zaprosił mnie dziś na kolację. W porządku?
Zostaniesz z Ryanem?
Jasne. Trochę wariactwo, co nie? Randka z byłym mężem.
Nowy młodszy model nie ma nic przeciwko temu?
Znowu sprawiał kłopoty.
Rzucił krzesłem w klasie i powiedział
do pani Mukherjee, żeby się odwaliła.
Myślisz czasami, że przesadzają?
Tommy Lee Royce wyszedł.
Tak, słyszałam.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie chciałam cię denerwować.
Zrobiłeś, co mogłeś.
To nie wystarczyło.
To nie ma znaczenia.
Ma znaczenie.
Przynajmniej się zastanowi.
A potem odmówi.
I tak było to mało prawdopodobne.
Ja nie jestem byle kim.
Jezu Chryste!
Nie, i on o tym wie.
Tak? A skąd?
Co robi, żeby pokazać, że o tym wie?
Pokaż mi choćby jedną rzecz, którą robi, żeby pokazać mi, że o tym wie.
Ale Kevin to nie byle kto, prawda?
Oczywiście, że nie.
I przemyślałem to.
A to więcej, niż zrobiłbym dla kogoś innego.
Komuś innemu powiedziałbym „spadaj na drzewo”.
Sam fakt, że wspomniałem o tym tobie,
świadczy, że nie była to łatwa decyzja.
- Prawda? - Nie patrzysz na mnie.
Chyba nie sądzisz, że zgodzę się z czymś, co ty mówisz?
Ile wydaliśmy na jej edukację?
Dajmy sobie z tym spokój.
I co nam z tego przyszło?
Równie dobrze mogłem spuścić tę kasę w kiblu.
Idź i trzaśnij drzwiami!
Trzask!
To nie było potrzebne.
Jestem miłym kolesiem, Helen. I dobrym szefem.
Nie mogę zrobić dla jednej osoby tego, czego nie zrobię dla wszystkich.
Nawet jeśli to Kev...
A ty...
Miałaś dobry dzień, kochanie?
Nie wiem, czego ona nie rozumie.
Nie przeprowadzasz się, jak właśnie straciłeś pracę, co nie?
Ty to rozumiesz.
Tak, no wiesz.
Ty się z nią ożeniłeś.
Ona mówi: „Coś się znajdzie”, a ja na to:
„Mam prawie 50 lat, nie umiem robić nic innego”.
Nie. No cóż...
Skoro o tym mowa,
co to była za historia rano z tym kolesiem?
To była sprawa rodzinna.
Był nawalony alkoholem i trawką.
Rzuciła go dziewczyna,
standardowa historia.
Dokąd go zabrali?
To znaczy kto?
Paramedycy. Zakładam, że przyjechali tam...
Nie wiem, nie pytałam. Co z oczu, to i z serca.
Jak go przekonałaś, żeby zszedł?
Nie przekonałam. Próbowałam. Ale potem wyjął papierosy.
Nie skojarzył, że do zapalenia
jednego z przemoczonych benzyną papierosów
musi użyć zapalniczki, więc zalałam go pianą.
Jak się nazywał?
Ja nie...
Wiesz, co powinieneś teraz zrobić?
Co powiesz na to:
zamiast obrzucać błotem biednego, zagubionego głupka,
napisz porywający artykuł.
Sprzedasz go jednej z ogólnokrajowych gazet.
Coś o tym, czemu tyle tego tutaj jest.
- Czego? - Narkotyków! Zmarnowanych żyć!
Ta dolina jest zalana wszelkim gównem, jakiego tylko chcesz.
Oto twoja historia.
Chcesz wiedzieć, dokąd go zabrali?
Pewnie do psychiatryka. A tak naprawdę
potrzebował tylko krótkiej demonstracji,
jak benzyna zachowuje się w pobliżu otwartego ognia,
bo nie miał pojęcia, jak by to było.
Gdzie mieszka Tommy Lee Royce?
Nie mam pojęcia.
Mieszka w okolicy?
Wiesz tyle samo, co ja. Pewnie nawet więcej.
Nie podał adresu przy zwolnieniu z więzienia?
Podał adres matki.
Dzwoniłam do kuratora.
Ona mieszka w szeregówce na Rishworth, ale jego tam nie będzie.
Dzięki.
Cała przyjemność po mojej stronie.
O której masz wrócić? Z Rotherham.
O północy.
Będziesz musiał wejść. Jestem za stara na numerek w aucie.
Nie mamy szczęścia.
Mamy ładny dom.
Mamy dwójkę fantastycznych dzieci.
Według Nevisona każdy tworzy swoje szczęście.
Może Nevisonowi łatwo tak mówić.
Ale to głupie.
Przecież nikt nie zakłada, że będzie nieszczęśliwy.
Wszyscy korzystamy z okazji, jak możemy.
Jeśli je dostrzegamy.
Myślę, że bardzo dobrze sobie radzimy.
W ostatecznym rozrachunku.
W ostatecznym rozrachunku? Co masz na myśli?
Nic. Po prostu chodziło mi o to, że...
Biorąc pod uwagę, jak jesteśmy mali, nudni i zwyczajni.
Połowa tej firmy powinna należeć do mnie.
A zamiast tego codziennie muszę wchodzić tam, uśmiechać się,
a potem schylam się i daję się rżnąć w dupę.
Przepraszam, ale tak się czuję.
Dzień po dniu, tydzień po tygodniu,
miesiąc po miesiącu i rok po roku.
UKOCHANA CÓRKA CATHERINE
I RICHARDA, SIOSTRA DANIELA
Na tym grobie są jakieś długopisy, babciu!
KEMPING
WOLNE MIEJSCA
- Witam panie! - Cześć, Ashley!
Mam dla ciebie czek.
- Nie ma pośpiechu. - Podrzucę go później.
Nie ma sprawy. Znasz mnie, nigdzie się nie wybieram.
Załatwiłem ci podjazd, Jenny.
Podjazd dla wózków do świetlicy,
gdybyś chciała pograć w ping-ponga.
Możesz grać w ping-ponga, prawda? Nie jesteś...
Mogę. Uwielbiam ping-ponga.
Dobrze, wszystko gotowe.
Ben i Sam też już są, gdyby brakowało ci towarzysza do gry.
- Możemy wysiadać, tato? - Jasne.
- Pa, mamo! Pa, tato! - Pa!
Miłego weekendu!
Na przykład on. Ashley. Wspaniały przykład.
- Czego? - Tego, o czym mówię!
Widziałaś te auta? Całkiem nowe. Jakieś osiemdziesiąt tysięcy.
Wszystko z wynajmu przyczep kempingowych.
Ja chyba gram w złą grę.
Chyba gram w złe...
Wszystko.
Czy zeszłej nocy słyszałam Richarda?
Nie robiliśmy nic nowego.
Ja nikogo nie osądzam.
Było mi go żal. Traci pracę.
A ona najwyraźniej się go czepia i...
Co?
Czuję się samotna.
Nie chciałam cały wieczór myśleć o Tommym Lee Roycie.
Chciałam zająć się czymś innym.
- I zadziałało? - Nie.
On może nawet już tu nie mieszka, mógł przecież...
Dla takich jak on nawet Manchester jest za daleko.
Nie przyszłoby mu do głowy, żeby jechać gdzieś indziej.
Nie potrafiłby się tam odnaleźć.
Jest jak szczur.
Zawsze będzie na wyciągnięcie ręki.
475. Zgadza się?
Idealnie.
Cholera.
To...
Jak myślisz, co to jest?
Nie mam pojęcia.
Nigdy nic takiego nie widziałem.
Może powinieneś zadzwonić na policję.
Tak, powinniśmy. Masz rację.
Ja...
Możesz na słówko, Kevin?
Chodzi o opłatę za przyczepę w przyszłym roku.
Muszę z tobą omówić parę szczegółów, to wszystko.
Możemy to zrobić później?
Obiecałem Jenny, że pomogę jej wypakować zakupy...
Napijesz się piwa?
Nie, ja...
- Daj spokój, napij się piwa. - Nie chcę piwa.
W czym problem? Po prostu proponuję ci piwo.
Idź na piwo, Kevin.
Słuchaj.
Nie musisz się martwić. Mną.
Nic nie widziałem.
Ale ja widzę. To trawka!
Nie, to znaczy...
Nie wiem, skąd wzięły się worki z wielbłądzim gównem w moim piasku,
ale co? Oskarżasz mnie o coś?
Nie chcę kłopotów, Ashley.
Chcę tylko wrócić do Jenny i do przyczepy i...
Nie lubię gróźb, Kevin.
Lubię Jenny i dziewczynki,
ale jeśli mnie o coś oskarżasz, sprawa jest bardzo poważna.
Posłuchaj, to...
Możesz mi zaufać.
Uwierz mi. Myślę, że trzeba zarabiać tak, jak się potrafi,
a poza tym tak, chcę piwo.
Zjeb.
Chciałbyś zarobić pół miliona funtów?
- Słucham? - Sam nie dałbym rady.
Przemyślałem to i większość szczegółów.
Ale potrzebuję pomocy.
Mów.
Nevison Gallagher ma córkę.
Ann.
Nevisona stać na to, by wyłożyć pół miliona funtów.
Nie więcej, bo poszedłby na policję.
Potrwałoby kilka dni, pewnie koło tygodnia,
zanim zebrałby taką gotówkę,
nie wzbudzając podejrzeń w banku.
Nie wiem, gdzie my... Gdzie ty byś ją trzymał.
Jak mówiłem, kilku elementów jeszcze nie przemyślałem,
ale podstawy...
Mówisz o...
Uprowadzeniu jej?
Właśnie skończyła studia, nie ma pracy.
Poza rodzicami nikt by za nią nie tęsknił. Tylko na kilka dni.
To by wystarczyło.
Myślałem, że lubisz Neva.
Nie.
Nie, Ashley. Nie lubię Neva.
Wiedziałeś, że nasi ojcowie byli najlepszymi kumplami?
W szkole. Wychowali się na tej samej ulicy.
Razem obmyślili cały plan.
Razem to wszystko zaczęli.
Później mój ojciec poszedł na studia, żeby zostać księgowym,
a jak wrócił, Nevison zaproponował mu pracę.
Byli wspólnikami!
Ale Nevison jakoś to pominął, tak jak wiele innych rzeczy.
Załatwił sobie prawników.
A mój tata nie chciał się szarpać i po prostu to zaakceptował.
Mogę to przemyśleć?
To samo powiedział Nevison, jak go poprosiłem o podwyżkę,
żebym mógł posłać Melissę do lepszej szkoły.
Przemyślał to,
a potem odmówił.
Co powiedziałeś?
Załatwione, nic nie powie.
To cienias. Nie trzeba się nim przejmować.
Nie jestem zadowolony z tego nowego.
- Jest w porządku. - Nie, jest za cichy.
- Jest z polecenia. - Dziwnie mi się przygląda.
Daj mu spokój.
Siedział osiem lat, dopiero co wyszedł.
Wstaw czajnik.
Chcę o czymś z tobą pogadać.
Z wami oboma.
Napijesz się herbaty?
Tato? Ashley pyta, czy możesz wpaść do niego
na dwie minuty, zanim wyjedziemy.
Będzie trzeba dograć parę szczegółów, ale ogólnie jestem na tak.
To wyjątkowa sytuacja,
ale jesteśmy pewni, że sobie z tym poradzimy.
To...
Mam oczywiście wydatki, więc oto moja oferta.
10%.
Dziesięć? Ale... Nie, to...
Mówimy o 50 tysiącach, Kevin.
Wystarczy, żeby wysłać dzieciaka do szkoły.
- Tego chciałeś, prawda? - Chcę połowę!
Nie mogę się na to zgodzić, Kevin!
To ja podejmuję ryzyko! Nie ty.
Dałem ci informację!
Tak, ale prawda jest taka,
że w zasadzie moglibyśmy odwalić całą robotę bez ciebie.
I co wtedy?
Co byś zrobił?
Więc ciesz się, że w ogóle coś ci proponuję.
Nie możesz tego zrobić. Mogę iść prosto...
Co? Co mógłbyś zrobić?
Powiedzieć policji o moim piasku?
O jakim piasku?
Nie chcę konfliktu z tobą, Kevin.
Chcę, byś posłał Melissę do dobrej szkoły.
Ona na to zasługuje, i ty też.
Będziesz bogatszy o 50 kawałków i nawet
nie będziesz wiedzieć, co się stało.
Sto tysięcy.
Chcę mieć też na szkołę dla Catriony, jak podrośnie.
Dobra.
W porządku. Sto tysięcy.
Kiedy wy...
Im mniej wiesz, tym lepiej.
Niezły z ciebie numer.
Spierdalaj.
To chyba „proszę wejść” w suahili, sierżancie.
- Z moich ust to byłby rasizm. - Nie.
Gdzie macie nakaz?
Nie mam nakazu, bo nie potrzebuję.
Ktoś dzwonił pod 112 i mówił,
że słyszał krzyki z tego mieszkania.
- To ja krzyczałam. - To ona.
Walnął mnie w głowę.
- Przez przypadek. - Tym czymś.
Przez przypadek.
Jak się nazywasz?
Ty, mówię do ciebie.
Jason Tindall. Możesz mówić do mnie Tinner.
Możesz wyciągnąć tę strzykawkę ze stopy?
Cześć, Kevin. Nevison chce się z tobą zobaczyć.
- Po co? - Nie wiem.
Wejdź, Kevin, zamknij drzwi.
Coś się stało?
Nie.
Dojdziemy do tego.
Nie mogę dać ci teraz podwyżki.
Ale dobra wiadomość jest taka,
tylko nie chcę, żebyś o tym rozpowiadał,
bo naprawdę nie mogę tego proponować innym,
zapłacę im za szkołę.
Obydwóm.
Możesz podziękować Helen i Ann.
Obie na mnie napadły.
Ann. Ona?
No i?
Cóż, ja...
Nie wiem, co powiedzieć.
Jest coś jeszcze.
Myślałem o...
Nie o emeryturze, bo bym zwariował, ale żeby zrobić sobie trochę wolnego.
Chodzi o to, że
Helen ma raka wątroby.
- Helen? - Od czterech miesięcy.
Rokowania nie są...
Nieważne.
Chce zrobić kilka rzeczy.
Pojechać w różne miejsca, w których kiedyś byliśmy...
I...
Chciałbym, żebyś mnie zastąpił.
Wiem, że myślisz, że czasami biorę cię za pewnik, ale...
Zastępca dyrektora naczelnego.
Tymczasowo. Na dłużej lub krócej.
Do zobaczenia!
Na razie! Pa!
Przepraszam, Catherine.
Masz może 10 minut?
Nie możemy pozwalać, by powtarzał takie wzorce zachowania
i nie zbadać przyczyny, jaka się za tym kryje.
- Nie, ja... - Widzi pani...
Inni rodzice się skarżyli.
To po prostu kwestia znalezienia strategii.
Dla niego.
Byśmy byli bardziej świadomi tego, kiedy wpada w złość
i wiedzieli, co możemy z tym zrobić w danej chwili.
I mogli znaleźć dla niego cele...
To nie jest łatwe. Wiem o tym.
Napije się pani herbaty?
Nie.
Mogę pani coś powiedzieć?
Oczywiście.
Becky, moja córka, zmarła zaraz po tym, jak Ryan się urodził.
Tak, chyba to wiedziałam.
Miał sześć tygodni.
Nigdy nie chciała tego dziecka,
ale nie zdążyła nic z tym zrobić na czas,
bo ja nie wiedziałam, że była w ciąży,
a ona też wypierała ze świadomości taką możliwość.
Tak się chyba działo w jej głowie i...
- Proszę powiedzieć, jeśli panią nudzę. - Nie nudzi mnie pani.
Ona była...
Ona...
Ona została zgwałcona. Ona...
Nie powiedziała mi, bo bała się mojej reakcji.
Bała się, że każę jej to zgłosić,
a Bóg wie, że nie zrobiłabym tego,
nie gdyby ona sama nie mogła...
Kiedy mój mąż ją znalazł...
powiesiła się. W swoim pokoju.
Było mi go żal. Ja wcześniej widziałam zwłoki, on nie.
Musiałam zająć się Ryanem.
Nie było przymusu,
ale nie sądziłam, żeby była jakaś alternatywa.
On nie prosił się na ten świat...
To przecież nie jego wina, prawda?
Był niewinnym dzieckiem, którego nikt go nie chciał.
Ja też za bardzo go nie chciałam, ale Richard,
mój mąż, nie mógł tego znieść.
Nie mógł przebywać z nim pod jednym dachem.
Nie wiem, czemu pani to mówię, ale robię dla niego, co mogę.
Zawsze starałam się o niego dbać.
Nikt nigdy tego nie kwestionował.
Nie. Zaraz, wiem, czemu pani to mówię.
Ojciec.
- Czy on został... - Złapany? Nie.
Nie. I teraz nic nie mogłabym udowodnić.
Ale wiem, kto to.
Był w więzieniu przez osiem lat.
Za handel narkotykami, nie za to, co zrobił Becky.
Nie. Za to nie spotkała go żadna kara.
To nie było jego słowo przeciw jej słowu, że może się zgodziła,
że „kto wie, oboje trochę wypili”.
To było brutalne. To był brutalny napad.
Ale ona wiedziała, kim on jest. Zapisała jego nazwisko, zanim...
Jestem przerażona, że Ryan może go przypominać,
bo chyba tak musi być, prawda?
- Nie... - Ale nie, ma pani rację,
ignorowanie problemu nie sprawi, że sam zniknie.
Przebieram się i będę grać w gry!
Pizza na obiad!
Fantastycznie.
Nie masz może ochoty znowu dziś wyjechać do Rotherham?
Wszystko w porządku?
Ja tylko...
zastanawiam się
nad wymierzeniem sprawiedliwości we własnym zakresie.
Minusem tego jest możliwość, że cię złapią.
Może.
Nie wiem. Minusem jest raczej to,
że po wszystkim mogłabym nie poczuć wcale ulgi.
Bo niby dlaczego?
Przecież nie przywróciłoby jej to życia.
Nie wpadaj w obsesję.
To przestępca.
Śmieć.
Pewnego dnia dostanie to, na co zasłużył.
Doigra się.
Z drugiej strony, kusi mnie wyjątkowa satysfakcja
z odcięcia mu przyrodzenia i rozdeptania go w błocie
ubrudzonym butem.
I z wrzucenia jego bezwartościowych zwłok do płytkiego grobu
na wrzosowisku, gdzie mogłyby gnić,
w samotności i niekochane, aż do końca świata.
Jestem pewna, że po tym poczułabym się lepiej.
Troszkę.
Cześć, Ashley, tu Kevin.
Tu Kevin.
Wiesz, myślałem trochę
i sądzę, że ta sprawa... Że nie powinniśmy tego robić.
Chyba mierzyłem wyżej niż...
Chyba źle oceniłem, ile Nevison może...
Nie dzwoń do mnie, Kevin.
Nie na komórkę ani na stacjonarny.
- Zobaczymy się w sobotę. - Nie, Ashley, posłuchaj...
Jak sprawa się rypnie, policja może wyśledzić połączenia,
więc trzymaj nerwy na wodzy i nie dzwoń do mnie.
Ale Ashley...
Cholera!
- Burak! - Przepraszam!
Matoł!
To mogła być okazja.
To nie była okazja.
- Nie wiesz, co robisz. - Wiem, co robię.
Daj mi prowadzić.
Ty nie prowadzisz. Ja prowadzę.
W recepcji jest jakiś koleś,
nalega, że chce rozmawiać z „prawdziwym policjantem”.
Nie chce się przedstawić, nie mówi, o co chodzi,
ale wydaje się trochę zdenerwowany.
- Dzień dobry. - Tak...
Mogę panu pomóc?
Od czego mam zacząć?
Ja...
Czy pani...
Jestem sierżantem. Czy to...
Wyższego stopniem policjanta znajdzie pan dopiero w Todmorden.
Nie, w porządku.
Zaczęło się to tak...
Poprosiłem szefa o podwyżkę,
a mojej córce zaproponowali...
Dobra, to...
Chce pan zgłosić przestępstwo, panie...
Nie...
To nie jest coś, co...
Ale znam tego człowieka, który...
Zawsze sądziłem, że jest chyba trochę podejrzany,
- jeśli mam być szczery... - Co się stało?
Nic. Nic się nie stało. Jeszcze nie.
Jak się pan nazywa?
Ja nie...
Bierze pan jakieś leki?
Napije się pan herbaty?
Moglibyśmy usiąść i normalnie porozmawiać.
Chciałby pan?
Chciałby pan złożyć zeznanie? Chciałby pan to spisać?
- Czy to by pomogło? - Nie ma...
- Nie. - Coś panu powiem.
Jak pan wyjdzie przez drzwi, skręci w lewo
i przejdzie pięć metrów do następnych drzwi,
to pana wpuszczę i przejdzie pan do mojego biura.
Wtedy będzie pan mógł zacząć od początku, dobrze?
Dawaj.
Głupi buc.
O Boże, bardzo przepraszam.
- To było idiotyczne! - Naprawdę bardzo mi przykro.
- Jechałeś za blisko. - Tak.
Pewnie nawet nie masz ubezpieczenia, co?
- Nie, mam. - To dobrze!
Czyli zgadzamy się, że to z twojej winy.
Z drugiej strony,
ty zajmowałaś trochę za dużo pasa i jechałaś za wolno.
Czyli to moja wina, że nie patrzysz, co jest przed tobą?
- Dawaj tę sukę! - Co wy robicie?
Nie!
Zamknij się!
Złaź ze mnie!
Dawaj.
Przestań się wiercić.
Przytrzymaj nieruchomo.
Stopy.
Widzimy się na miejscu.
Nie próbuj żadnych sztuczek,
bo ci utnę cycki.
Zdejmijmy jej tę torbę.
Nie, zostaw.
Muszę zawieźć ten telefon Ashleyowi na farmę.
Co?
Wiesz, co właśnie powiedziałeś?
Cholera!
Nie słyszała mnie. Ma torbę na głowie i płakała.
- Nic nie słyszała. - Nie wrócę do pierdla
przez takiego pozbawionego mózgu wypierdka.
Więc od dzisiaj zacznij myśleć,
zanim otworzysz gębę w przyszłości
albo utnę ci fiuta i wsadzę ci go w dupę.
Ona nic nie słyszała.
Uważaj na drodze.
Nasza ferajna wyważyła drzwi i weszła do środka.
Szybko połapali się, co odstawił.
Jak przyjechałam na miejsce,
ich już nie było, został tylko ten chłopak,
ze spodniami spuszczonymi do kostek,
bo miał oczywiście takie dżinsy
z krokiem w kolanach.
- Sierżancie? - Odezwę się potem.
Cześć, słoneczko.
Rozmawiam z Nevem?
Możliwe.
Nevison Gallagher?
Tak.
Jak się masz, Nevisonie Gallagher?
Z kim rozmawiam?
Możesz nazywać mnie...
Bogiem.
Skąd masz telefon mojej córki, Boże?
Właśnie go od niej pożyczyłem.
- Ja i moi kumple. - Dobra, co się dzieje?
Słuchaj uważnie, Nevison, bo nie będę się powtarzał.
Tak się składa, że twoja śliczna córeczka
jest w dużym niebezpieczeństwie,
ale nie chcemy, żeby policja się dowiedziała, okej?
Rób, co ci każę, Nevison, jak grzeczny chłopczyk,
a nic złego się jej nie stanie.
Kim jesteś?
Tym, kto pilnuje, żeby twojej małej Annie nic się nie stało.
Chcę, żebyś wziął kluczyki
i wyszedł do samochodu.
Powoli. Nie spiesz się. Nie rozmawiaj z nikim.
Zadzwonię jeszcze raz za 20 minut.
Na wschód od M62 jest stacja w Dewsburry Moor.
Budki telefoniczne. Są dwie, zaraz przed frontowymi drzwiami.
Ta po lewej. Masz 20 minut.
Chcę, żebyś był sam.
Jak zobaczę policję, cokolwiek podejrzanego,
nawet przez sekundę,
będziesz żałować tego przez resztę życia.
Jesteś dziewicą?
Kevin, to ja, Nevison.
Nie uwierzysz.
Jakaś szmata, jakiś bezmózgi śmieć dorwał naszą Annie
i chce milion funtów.
- Milion? - On nie żartuje.
- Dobra... - Możemy tyle zebrać?
Możemy tyle zebrać w dwa dni?
- Dwa dni? - W gotówce,
żeby bank nie myślał, że pierzemy pieniądze?
Ja... możemy... mogę sprawdzić konta...
Musimy to zrobić, musimy tyle zebrać,
bo ten drań nie żartuje.
Co ja powiem Helen?
Co mam powiedzieć Helen, Kevin?